“Wij willen jullie oude kleren niet, wij willen echte hulp!”
Talinay Strehl
Ieder jaar, in de maanden mei, juni en juli, wordt de hooglandregio Puno, gelegen op 4.000 meter hoogte aan het Titicacameer, geteisterd door een extreme vrieskou. De lage temperaturen die deze periode kenmerken, zorgen jaarlijks voor een hoog sterftecijfer. Een falende overheid, slechte gezondheidszorg en extreme armoede zorgen ervoor dat het weerbarstige klimaat ook dit jaar weer tientallen doden eist.

Bolivianen zijn vrijdag op initiatief van de vakbonden massaal de straat opgegaan om te betogen tegen de almaar stijgende voedselprijzen. Ook eisten ze meer loon. Scholen gingen dicht, ziekenhuizen beperkten zich tot noodzakelijke hulp en het openbaar vervoer lag in veel steden zo goed als plat. Eind december werd al massaal geprotesteerd tegen een prijsstijging van benzine. President Evo Morales gaf uiteindelijk toe aan de eisen en draaide het decreet op de prijsverhoging toen terug. Toch is de prijs van bijvoorbeeld suiker flink gestegen. De linkse Morales heeft de laatste tijd aan steun verloren bij zijn trouwste bondgenoten onder de vakbonden en burgerorganisaties. ,,Hij zei dat hij met het volk zou regeren, doe dat dan ook!'', aldus een vakbondsleider.
Bron: RNWDe secretaris van de Federatie van de landarbeiders van Santa Cruz (FUTCSC), Jose Antonio Chungará, bevestigde dat de voedselcrisis die het land doormaakt, te wijten valt aan het gebrek aan planning van de productie die bestond tussen de overheid en de producenten.
Chungará erkende dat de boerenbeweging ook enige verantwoordelijkheid heeft in deze crisis, voornamelijk van suiker, omdat het niet de productie van suikerriet heeft ondersteund en toestaat dat alleen de agroindustriële sector degene is die het monopolie heeft op de teelt van deze plant.
“Als boerenbeweging hebben we ook de productie van suikerriet verwaarloosd en we hebben deze verantwoordelijkheid alleen gelaten bij de agroindustrie, en daarom zien we nu het mechanisme dat elke landbouwer een bepaald gebied van stevia te produceren voor deze noodgevallen “, zei hij.
Evenzo zei de leider dat er geen goede controle was, van zowel maatschappelijke organisaties als de bevolking en de departementale-en nationale autoriteiten om de smokkel van het product te voorkomen naar het buitenland.
“Ik weet dat de speculanten doen wat ze willen in plaatsen als de gemeente Comarapa waar ze een kilo suiker verkopen voor12 bolivianos, terwijl het elders 10 bolivianos kost sinds enkele maanden,” zei hij.
Bron: ojalaBolivia kan zichzelf doorgaans probleemloos met graan, vlees en fruit bevoorraden, maar nu kampt het met een ernstige voedselcrisis. Voor de distributiepunten van de overheid staan lange rijen mensen die wat basisproducten hopen te bemachtigen om te kunnen overleven. Landbouwondernemers wijten de productiedaling aan de exportbeperkingen.
Grote landbouwproducenten in het oosten van het land lieten hun productie dalen als gevolg van aanhoudende droogte, plotse vorst, smokkel en exportbeperkingen. Dat verplichtte de regering van de linkse president Evo Morales snel voedsel in te voeren.
De Landbouwkamer van het Oosten (CAO), een ondernemersorganisatie, noemde 2010 een van de slechtste jaren ooit op het vlak van vorst en droogte. De bewerkte oppervlakte daalde van 1,96 miljoen hectare in 2009 naar 1,81 miljoen hectare in 2010. Vooral zonnebloemen, soja en maïs gingen achteruit, zegt de CAO.
Rellen
Door een tekort aan producten als suiker en de stijging van de prijzen rees er protest van landbouworganisaties die aanleunen bij president Morales. Er deden zich al rellen voor, onder meer in het mijnstadje Llallagua, op de westelijke hoogvlakte, waar de woedende bevolking eind januari voedselmagazijnen plunderde.
Het protest kwam er een dag nadat Morales twee belangrijke ministers in zijn regering vervangen had, op Productieontwikkeling en Milieu. De president kondigde een grotere overheidsparticipatie aan in de voedselproductie.
Smokkel
José Tomasi, voorzitter van de invloedrijke Federatie van Suikerrietproducenten in het rijke oostelijke departement Santa Cruz, verzet zich tegen meer staatsinmenging. Volgens hem is het huidige bevoorradingsprobleem het gevolg van het verschil tussen de prijs die de regering oplegt en de prijs op de internationale markt.
Suiker bijvoorbeeld kost in Bolivia 28,40 dollar (20,60 euro) per centenaar (46 kilogram), in buurland Peru is dat 56,80 dollar (41,30 euro). Dat stimuleert het smokkelen van suiker, zegt Tomasi. Hij zegt dat de suikerrietproducenten jaarlijks 10 miljoen centenaar produceren, meer dan de 7 miljoen die Bolivia nodig heeft. De oplossing is de prijs te laten fluctueren volgens de evolutie van vraag en aanbod, zegt de ondernemer.
Het baart Gonzalo Vásquez, voorzitter van de Federatie van Coöperaties van Rijstproducenten (Fenca), zorgen dat de overheid de export van voedseloverschotten, een zeer rendabele activiteit voor de sector, verbiedt. Daardoor kiezen de landbouwproducenten ervoor hun oppervlakte te verkleinen, zegt hij.
Bron: www.IPSnews.be




