Armoede daalt in Ecuador

 

Volgens René Ramírez van het Secretariaat is de daling er vooral gekomen door forse publieke investeringen. Die zijn gestegen van 2538 miljoen dollar in 2001 naar 7201 miljoen dollar in 2009. ‘We zijn er vooral in geslaagd de allerarmsten te bereiken’, stelt Ramírez. ‘Het doel is op een bepaald moment een sterkere en bredere middenklasse te hebben.’

 

Enige kritiek op de beweringen van de regering blijft niet uit. Vakbondsleider Edwin Bedoya is het ermee eens dat de armoede is teruggedrongen, maar wijst erop dat dit veel te maken heeft met het regeringsprogramma Bono de Desarrollo Humano, dat financiële steun geeft voor basisbehoeften.

 

 

Bedoya: ‘Het rapport is niet uitgebreid genoeg. We moeten weten wat het effect van de Bono is. Wat is de situatie van mensen die de steun ontvangen? Hoeveel van hen zijn aan werk gekomen of hebben informeel werk? Armoede verminderen zegt niks als je op termijn geen werkgelegenheid kan creëren.’

 

Op een gelijkaardige manier hangt het niveau van armoede nauw samen met de productiviteit, zegt departementshoofd Jorge Andrade. ‘Je kan niet beweren dat een land minder arm is als de staat paternalistisch wordt en op die manier eigenlijk passiviteit subsidieert. De visie moet veranderen, het volk moet leren om werk te creëren.’

 

Ramírez vindt dat de twee indicatoren, de stijgenede werkloosheid en de dalende armoede, los van elkaar moeten gezien worden. Daarnaast stelt hij dat de werkloosheid zonder het huidige regeringsbeleid veel meer zou zijn gestegen dan nu het geval is. ‘We zijn vijfduizend miljoen dollar mislopen door een vermindering van olie-export. Zonder de sociale politiek zouden we vandaag geen 26,5 procent maar 36 procent armoede kennen. Dat bewijst het succes van deze politiek in tijden van crisis.’

 

 

Carlos Cuadrado van de Kamer van Kleine Industrie van Ambato ziet het anders. ‘Het is subjectief om te zeggen dat de armoede daalt. Hoe kan je dat zeggen als de mensen minder koopkracht hebben? Vandaag hebben de banken liquiditeit, maar de mensen vragen geen leningen voor productieve projecten. Hoe verklaar je dat? Omdat er een groep is die consumptiekrediet vraagt. Het probleem is dus niet armoede, maar de concentratie van rijkdom in een paar handen.’