Enviado por Karolien van Te... el Mar, 2010-03-23 14:45.
Een uur door de jungle baggeren, drie uur met een uitgeholde boomstam over de rivier dobberen en dan nog twee uur in de bus. Welgeteld zes uur duurde de reis die de bewoners van de Comunidad Sardinas moesten afleggen om bij het dichtstbijzijnde stadje te komen. Maar sinds er twee jaar geleden de kettingzagen en graafmachines van de Ecuadoriaanse overheid verschenen, is dat verleden tijd. Een grindweg brengt hen nu in twee uur bij het ziekenhuis, de markt en het internetcafé. Maar maakt het de bevolking van het dorpje iets uit? Het is onwaarschijnlijk dat met de komst van de weg de millenniumdoelen in pakketje ineens voor hun deur worden afgeleverd. Maar dat de weg hun levens zal veranderen, is onvermijdelijk.
De aankomende maanden zal ik in Comunidad Sardinas ronddwalen en de mensen vragen naar de veranderingen die de weg hen brengt. Het kleine dorpje ligt in de Ecuadoriaanse Amazonegebied, op een steenworp afstand van de Río Napo, één van de rivieren die de Amazone voeden. De 200 bewoners zijn voornamelijk Kichwa Indianen, die zich vele generaties geleden zich vanuit de Andes in het Amazonegebied vestigden en zich de omgeving en de gebruiken eigen hebben gemaakt. Met de komst van de weg, bevindt het dorpje zich op de ‘colonization frontier’, oftwel de grens tussen bewoond en onbewoond land
Volgens de vele artikelen, boeken en rapporten die ik de afgelopen maanden doorgespit heb, kunnen wegen voor zowel positieve als negatieve veranderingen zorgen. Zo kan een weg mogelijkheden voor handel bieden en is het niet ondenkbaar dat meer bewoners de stap zullen maken van zelfvoorzienende boertjes naar boeren die op de markt dollars cashen voor hun cacao, yucca en koffie. Ook zullen de bewoners verbeterde toegang hebben tot de moderne gezondheidszorg, onderwijs en de media. En wie weet volgt er op de grindweg ook wel de aansluiting op elektriciteit, riolering en drinkwatervoorziening. Kortom, een weg naar ontwikkeling.
Maar er zijn ook schaduwkanten. Want waar wegen zijn, is ontbossing: 74% van alle ontbossing in het Amazonewoud vindt plaats in een straal van 50 kilometer rond een weg. Over de weg trekken boeren en houtkappers van buitenaf het gebied in, waar zij zich kunnen vestigen op niemandsland. De lokale en inheemse bevolking ziet het bos tegen de grond gaan en heeft vaak niet de landrechten of de middelen om het tegen te houden. Gezelliger wordt het er niet op en een clash tussen de inheemse bevolking en de nieuwkomers, waarbij grof vaak geweld niet wordt geschuwd, zit er dan ook dik in. Tenslotte maakt het feit dat het venster op de wereld wagenswijd open staat vaak dat het gemeenschapsleven en het ontzag voor traditionele leiders afbrokkelt.
Nog een paar daagjes en dan is het zover. Dan vlieg ik naar het kleine Zuid-Amerikaanse landje om de papieren werkelijkheid van artikelen en rapporten te verruilen voor de werkelijkheid van 200 indianen in het Amazonewoud wiens levens op het punt staan te veranderen. Stay tuned.
Versión para impresora
Enviar un comentario nuevo