Lokatie: Ecuador |
|
In april 2010 verruil ik ons landje achter de dijken voor de stad tussen de volkanen. Vanuit Quito en het Amazonewoud zal ik op deze blog schrijven over het wel en wee in het kleinste Andeslandje met haar charmante volkje en de lekkerste geroosterde cavia's! Blog sinds: 07 Mar 2010 - aantal posts: 4 Op de hoogte blijven van de laatste blog van Karolien Van Teijlingen? Registreer dan nu! |
Enviado por Karolien van Teijlingen el 30/06/2010 - 23:00.
“Corre, corre, viene a cojernos!” Dianita, een kleine meid op blote voeten en met smoezelig gezichtje trekt hard aan mijn arm. We staan op het centrale grasveld van Sardinas Ilayaku, een kleine inheems dorpje in de Ecuadoriaanse Amazone. Het gevaar waar Diana mij van wegtrekt is haar stomdronken vader, die met een machete (groot kapmes) in zijn hand onze kant op komt. Het is een gewone doordeweekse dinsdag, elf uur ’s ochtends, doorgaans niet het moment om ladderzat te zijn. Toch is dit tafereel me na 2 maanden veldwerkonderzoek in het dorpje allerminst vreemd: In Sardinas Ilayaku is men alle dagen dronken.
Enviado por Karolien van Teijlingen el 26/05/2010 - 22:19.
Iedereen die door Latijns-Amerika heeft gereisd, moet ze herinneren: die eindeloos lange en uitputtende busritten over hobbelige wegen… Tijd om hier verandering in te brengen, dachten de twaalf Zuid-Amerikaanse presidenten. In het jaar 2000 kwamen zij bij elkaar om een visionair beleidstuk te tekenen: het Initiative for Regional Infrastructure Integration in South America (IIRSA). Begin mei had ik de mogelijkheid om één van de IIRSA projecten in het Ecuadoriaanse Amazonegebied te bezoeken: het nieuwe vliegveld van Tena. Hier kon ik met eigen ogen de impact van één van de IIRSA projecten zien en kon ik praten met de omwonenden over hun zorgen en verwachtingen.
Enviado por Karolien van Teijlingen el 18/04/2010 - 04:50.
Na nog geen twee weken in de Ecuadoriaanse jungle kan ik vaststellen dat het leven hier er van buiten romantisch uitziet, maar in wezen hard is.
Op het eerste gezicht lijkt het fantastisch. De mensen leven in harmonie met de natuur, honger lijkt niet te bestaan. Bij een beetje schaarste pluk je toch gewoon een paar sappige naranjillas van de dichtstbijzijnde boom, zet je een val voor een guanta of trek je een yucca uit de grond. Ziekte bestaat hier evenmin, want je eet verse producten en beweegt volop.
Enviado por Karolien van Teijlingen el 23/03/2010 - 15:45.
Een uur door de jungle baggeren, drie uur met een uitgeholde boomstam over de rivier dobberen en dan nog twee uur in de bus. Welgeteld zes uur duurde de reis die de bewoners van de Comunidad Sardinas moesten afleggen om bij het dichtstbijzijnde stadje te komen. Maar sinds er twee jaar geleden de kettingzagen en graafmachines van de Ecuadoriaanse overheid verschenen, is dat verleden tijd. Een grindweg brengt hen nu in twee uur bij het ziekenhuis, de markt en het internetcafé. Maar maakt het de bevolking van het dorpje iets uit? Het is onwaarschijnlijk dat met de komst van de weg de millenniumdoelen in pakketje ineens voor hun deur worden afgeleverd. Maar dat de weg hun levens zal veranderen, is onvermijdelijk.
