Een burgerinitiatief

Tijdens mijn verblijf in in Iquitos (Peru) werk ik voor INAGRUV, een organisatie die zich vanaf de oprichting in 1996 bezig houdt met huiselijk en seksueel geweld in gezinnen. De laatste jaren richten ze zich daarnaast op het versterken van de (politieke) positie van vrouwen.

In 2006 werd in Peru het ‘Plan Nacional de Igualdad y Oportunidades entre mujeres y varones 2006 -2010’ (plan gelijke kansen voor vrouwen en mannen) aangenomen. Dit plan houdt in dat lokale regeringen op alle niveaus in hun wet- en regelgeving moeten uitgaan van de gelijkberechtiging van mannen en vrouwen.

Silvia Arbildo Ruiz, de directeur, vertelt dat INAGRUV in de afgelopen jaren veel ondernomen heeft om druk te zetten op de plaatselijke overheden om deze wet te implementeren. In 2009 heeft INAGRUV op regionaal en lokaal niveau onderzocht hoe het stond met de implementatie van de wet. Uit deze evaluatie bleek dat, hoewel er sprake was van voortgang, het vaak ging om marginale zaken.

Deze evaluatie was voor de regionale overheid aanleiding een commissie op te richten waar INAGRUV aan deelneemt. Deze commissie heeft het ‘Plan Regional de Igualdad de Oportunidades entre Mujeres y Varones de Loreto 2010-2015’ (regionaal plan voor gelijke rechten van vrouwen en Mannen van Loreto, 2-010-2015) opgesteld, dat onlangs is aangenomen.

 

INAGRUV stelt zich tot taak ambtenaren, politieke vertegenwoordigers bewust te maken van sekseongelijkheid en van het belang van gelijke rechten voor vrouwen en mannen. Ze doen dat o.a. via workshops waarin ze enerzijds informatie geven over de wet en maar daarnaast met de ambtenaren en politici kijken wat nodig is om de wet te implementeren.

 

Onlangs woonde ik zo’n workshop bij voor gemeenteambtenaren en gemeenteraadsleden van Nauta, een gemeente in de buurt van Iquitos. Aan het einde van de workshop had men een aantal voornemens opgesteld met daarbij de namen van degenen die zich er voor verantwoordelijk zouden maken.

Een andere belangrijke doel voor training en ondersteuning is de leden van maatschappelijke belangenorganisaties, vertegenwoordigers en vrijwilligers uit de lokale gemeenschappen.

 

Hoe effectief dat kan zijn werd me vorige week duidelijk, toen de coördinatoren van de verschillende Vaso de Leche comités uit het district Punchana in actie kwamen. Vaso de Leche (glas melk) is een overheidsprogramma waardoor in de armste wijken kinderen tot 6 jaar en zwangere en zogende moeders in ieder geval dagelijks melk met gesuikerde graanvlokken krijgen.

De coördinatoren volgden een training van INAGRUV gericht op bewustwording van de rechten van mannen en vrouwen en op het versterken van hun zelfgevoel. In de training hebben de vrouwen met elkaar nagedacht over de verschillende sociale problemen waar ze in hun district mee te maken hebben. Een van de problemen waar ze als moeder mee geconfronteerd worden is de gebrekkige opvang van kinderen in de Wawa Wasi’s in hun district. Wawa Wasi’s zijn een basisvorm van kinderopvang voor de armste vrouwen, waardoor vrouwen kunnen gaan werken. De vrouwen constateerden echter dat in de Wawa Wasi’s de aandacht en zorg voor kinderen volstrekt onder de maat is, omdat de leidsters niet getraind zijn en de fysieke voorzieningen van de kinderopvang slecht zijn.

Om dit te verbeteren hebben ze een plan opgesteld voor betere scholing van de leidsters en een verbetering van de voorzieningen. Dit plan zouden ze met de bijbehorende begroting presenteren aan de burgemeester van hun district. Geen van de vrouwen had echter ooit in het openbaar het woord gevoerd. Dus op de middag voor de raadsvergadering kwamen de drie vrouwen die ieder een deel van de presentatie zouden doen naar het kantoor van INAGRUV om te oefenen aan de hand van de powerpoint presentatie die al met ze gemaakt was. Ik mocht de burgemeester spelen. De eerste keer ging het duidelijk onwennig, maar de tweede keer al zie ik drie krachtige vrouwen die vol overtuiging hun verhaal vertellen.  

En zo gaat het ’s-avonds ook in de raadszaal, in aanwezigheid van de andere vrouwen van de groep verwoorden ze duidelijk hun plan. De presentatie eindigt met de tekst: “Dames en heren autoriteiten, het leven beloont niet de gedachten maar de daden: laten we dit dus gaan doen!”. Waarop alle vrouwen in koor roepen: “¡Si Podemos!”(wij kunnen het!).

De burgemeester krijgt het verslag van de bevindingen en is zichtbaar onder de indruk. Hij zegt dat dit de eerste keer is dat er vanuit zijn gemeente een burgerinitiatief komt en dat hij zich helemaal kan vinden in de analyse en het voorstel. Ter vergadering zegt hij toe dat hij het bedrag voor het project op te nemen in de begroting van 2011.

De vrouwen hebben gelijk gekregen: ze konden het! Een in drukwekkende bijeenkomst!