Welkom to the 'ghetto'

Voordat mijn onderzoek in Colombia naar gerechtigheid voor seksueel misbruikte vrouwen in het Colombiaanse conflict begint, heb  ik eerst twee weken een Venezolaanse vriend, Luis, opgezocht in Caracas Venezuela.
 

Wanneer ik in Caracas aankom, begint Luis enthousiast over zijn land te vertellen. Echter vertelt hij niet over de Salto Angél, Los Roques, de tafelbergen of ander prachtschoon dat zijn land te bieden heeft. Nee, hij praat over de onveiligheid in Caracas, over de tweede grootste barrio (sloppenwijk) van Latijns Amerika en over de devaluatie van de Venezolaanse munt. Hij vertelt me over een tien uur durende schietpartij tussen politie en barrio-bewoners, die twee weken daarvoor heeft plaatsgevonden; over de vele moorden die dagelijks worden gepleegd in zijn stad en over de bedreigingen die hij en vrienden van hem hebben meegemaakt. Hij lacht: ‘Welkom in de ghetto’.

Luis houdt van zijn land, maar de onveiligheid en ongelijkheid zijn dingen die hem de hele dag bezighouden. Zijn vader is advocaat in Caracas, zijn moeder is rijk geworden door haar rekenmachine en beleggingen, ondanks dat ze volgens Luis niet kan rekenen. Luis bestempeld zichzelf als iemand van de middenklasse. Hij woont nog bij zijn ouders die twee appartementen bezitten, één midden in het centrum van de stad en het andere staat net buiten Caracas aan het strand. Wanneer zijn ouders werken is Luis te vinden in een luxe ‘club’ waarvan zijn familie lid is. De club is een soort resort waar werkelijk alles te vinden is; schoonheidssalon, sportbanen, een privéstrand, niets lijkt er te ontbreken… Zelfs niet het uitzicht op de arme sloppenwijken, die gelegen zijn tegen de hoge bergen van Caracas. Slechts één snelweg scheidt de sloppenwijk van de luxe club.
 

Ongelijkheid, onveiligheid, prijsstijgingen en discriminatie teisteren Venezuela. De prijzen van drinkwater zijn hoger dan de prijzen van benzine of gas. Aan de kassa in de supermarkt schrik ik wanneer we ongeveer zestig euro moeten betalen voor slechts wat fruit, koekjes en ontbijtspulletjes. Bij de kassa staat een jongetje van negen jaar mijn boodschappen in te pakken, hopend op wat geld. Luis ziet dat ik verwonderd ben over wat er allemaal afspeelt in Venezuela. ‘En Chavez…’ zegt hij terwijl hij naar zijn tong wijst ‘En Chavez praat…’.

De volgende dag staan we om 5 uur ’s morgens te wachten op de taxi die ons naar het vliegveld brengt, we hebben een vluchtje naar de eilanden ‘Los Roques’. Het is nog donker en er is weinig leven op straat, slechts enkele lantaarnpalen verlichten de rommelige straten van Caracas. Een stukje verderop gaat een van de grote vuilnisbakken open… Een klein kindje komt eruit gekropen. Geschrokken kijk ik naar Luis en vraag hem of het kindje daar geslapen heeft. Wederom lacht hij en antwoordt: ‘Ja dat is het nieuwe huizenplan van Chavez; iedereen een woning’.

Het mag duidelijk zijn dat Luis geen aanhanger van Chavez is. Echter zijn er gelukkig ook positieve veranderingen te zien in de stad. Zo is er sinds twee weken een kabelbaan geopend voor één van de barrios van Caracas. De wagentjes van de kabelbaan zijn allemaal voorzien van zonnepanelen die de barrio ’s nachts van licht voorzien. Ook in de gezondheidssector lijken de barrios te profiteren van Chavez aanwezigheid, veel van de wijken zijn nu voorzien van gezondheidszorg en hebben gratis toegang tot onderwijs en elektriciteit. Venezuela is een interessant land, het socialisme van Chavez lijkt niet te werken zoals het hoort, maar er zijn voor sommige groepen mensen zichtbare verbeteringen. Aan de andere kant gaan er tv zenders op zwart omdat ze anti-Chavez zijn. Om het land echt te begrijpen, is meer tijd nodig, veel meer. Maar mijn onderzoek in Colombia wacht op me.
 

 

Zie fotoblog voor bijbehorende fotos.