Leven als migrant op Curacao

Op drie februari landde ik op Curaçao. Ondertussen ben ik al bijna twee maanden op het eiland. Als één ding zeker is, is dat er op Curaçao immigranten zijn, veel immigranten. Noem een land op en je komt iemand van die nationaliteit tegen op Curaçao. De grootste groepen zijn de Latino’s voornamelijk uit Venezuela, Colombia en de Dominicaanse Republiek. Maar ook Haitianen, Libanezen, Chinezen en Surinamers kom je tegen op het eiland. Velen van hen zijn gemigreerd op zoek naar een beter leven, om een baan te vinden en op die manier geld naar hun thuisland te sturen. Met de remesas die ze sturen helpen ze hun families, die vaak weinig hebben. Met het geld dat de migranten sturen, kunnen ze in het thuisland huizen laten bouwen, kinderen naar school sturen en hun families voorzien in hun basisbehoeftes. Echter, veel immigranten lukt het niet om voldoende geld te sturen om hun families op het thuisfront te onderhouden. De kosten op Curaçao worden onderschat en eenmaal op het eiland komen zij er achter dat ze niet al het geld dat ze verdienen naar huis kunnen sturen. Ze moeten voorzien in hun eigen basisbehoeftes, de verblijfsvergunningen elk jaar betalen, en als ze genaturaliseerde Nederlanders willen worden moeten ze de inburgeringscursus betalen en het pastpoort, etc. In Curaçao verdienen ze dan wel meer dan in hun eigen land, maar de kosten zijn ook beduidend hoger.  

Veel migranten verblijven illegaal op Curaçao. Deze illegaliteit brengt hen in een kwetsbare positie. Ze worden maar al te vaak uitgebuit op hun werk, ze moeten veel uren en dagen werken en worden dan ook nog eens onderbetaald. Voor werkgevers is dit interessant aangezien de Latino migranten en de Haitianen bekend staan als harde werkers. Voor werkgevers is het voordelig, er wordt hard gewerkt en er wordt weinig voor betaald. Het werk dat de Antillianen zelf liever niet doen, zoals schoonmaken, in de bouw werken, in de supermarkt vakken vullen en tassen inpakken, wordt door de migranten wel gedaan. Zij hebben alles achtergelaten, hebben weinig te verliezen in hun nieuwe gastland en grijpen elke kans om te werken met beide handen aan. Als je in een land op illegale basis verblijft en je moet je familie in het thuisfront onderhouden, dan heb je als immigrant weinig keuze. Ook al is het maar weinig wat ze verdienen voor Curaçaose begrippen, in een land als de Dominicaanse Republiek of Haiti is het veel waard.

Daar komt nog bij dat het steeds moeilijker wordt voor immigranten om een verblijfsvergunning te verkrijgen. Omdat de laatste jaren vele immigranten naar Curaçao op illegale basis zijn gekomen en gebleven, heeft de regering een strenger migratiebeleid ingesteld. Als een immigrant op Curaçao legaal wil verblijven, dan moet iemand van het eiland garant staan voor de migrant en elk jaar zijn verblijfsvergunningspapieren tekenen. Dit kan tot uitbuiting leiden, aangezien de persoon die voor de migrant tekent, macht over de immigrant heeft: als hij of zij niet doet wat die persoon wil, dan tekenen ze de verblijfsvergunnigspapaieren niet meer en worden ze misschien het land uitgezet. Dit kan leiden tot ‘moderne slavernij’ omdat de persoon die de papieren tekent de immigrant kan dwingen tot zware arbeid, prostitutie, etc.

De immigranten hebben ook te maken met discriminatie, vooral de immigranten uit Latijns Amerika en het Caribisch gebied. Degenen met een lage socio-economische klasse worden hierdoor het meest getroffen. Zij hebben veel te verliezen en durven daardoor in veel gevallen niet voor zich zelf op te komen.

Toch moet er ook gemeld worden dat lang niet alle immigranten het slecht hebben op Curaçao. Velen hebben een goede baan, verblijven op een legale basis, hebben een leven opgebouwd op Curaçao en zeggen te genieten van de rust op het eiland. Voor die personen is het doel van migratie, een beter leven, bereikt.