Lokatie: Van Mexico naar Panama |
|
Onder de naam KM2015, maakt een team van LA Ruta een reis van Mexico naar Panama om te kijken hoe het er voor staat met de millenniumdoelen in Midden-Amerika. Naast het produceren van artikelen, audio's, video's en nieuwsberichten over dit onderwerp zal het team ook een blog bij bijhouden. Lien, Pablo, Adrien, Ellen en Anna zullen hier regelmatig over hun ervaringen tijdens de reis berichten. Blog sinds: 22 okt 2009 - aantal posts: 21 Op de hoogte blijven van de laatste blog van Km2015? Registreer dan nu! |

Telkens wanneer we de term - zonder twijfel het meest gebruikte woord in de media de afgelopen twee jaar – uitspraken, werd er op dezelfde manier op gereageerd. Crisis? Welke crisis? Wij zitten al zo lang in een crisis, al ver voor 2008.

‘Fuera golpistas’ (‘Coupplegers Buiten’), ‘Golpistas Basuras’ (Coupplegers zijn Afval’). Het verzet tegen de staatsgreep is in Tegucigalpa op elke straathoek, elke muur, elke poort gespoten. Graffiti van de razernij, het ongeloof, de wanhoop. Met snelle letters, uit de losse hand achtergelaten, en dan weer gaan lopen. Buiten de stad ook een enkele keer ‘Michelletti Michelletti Micheletti’ gezien. Op een rotswand. Keurig rechthoek in rood en wit.

Ik heb altijd gedacht dat Nederland het land was met de meeste wind van de wereld. Ik heb me vergist, en dat komt misschien omdat ik een trouwe volger van Erwin Kroll ben en hem zo vaak enthousiast de stormen in Nederland heb horen aankondigen. In zijn boek: “Het weer is onafwendbaar” schrijft Erwin dat in Nederland de wolken altijd met de wind mee drijven. Maar in Juchitán drijven niet alleen de wolken maar zo'n beetje alles eromheen met de wind mee.

Van Lima vlieg ik naar San Salvador. Ik ben een maand in Peru geweest waarvan het grootste deel in Lima. De lente was er weliswaar begonnen, en het zonnetje scheen hier en daar, toch blijft Lima een grijze stad. Er is veel verkeer en vervuiling, en zonder de zon ziet het er nogal grauw uit. Mijn aankomst in San Salvador markeert het verschil tussen de twee steden.

Lago de Atitlan? Tikal dan misschien? Panachajel? Nee, en ook de afslag Antigua scheuren we keihard voorbij. We hebben geen tijd voor mooie dingen want we moeten door naar Guatemala Stad waar we een reportage gaan maken over feminicide. De radio draait voor de tugste keer de winterhit “Tengo Celos” en wij zingen vrolijk mee.

Het is alweer een paar dagen geleden dat we de bergen, de groene weiden en de bloemenvelden van San Marcos in Noord-Guatemala achter ons hebben gelaten. Met een bezwaard hart, want ons er pijnlijk van bewust dat dat natuurschoon met de tijd stilletjes kapotgaat omdat er in de grond zo’n 180 miljoen liter cyanide doordringt.

Na vier dagen San Cristobal de las Casas stappen we in het busje dat ons naar Quetzaltenango, beter bekend als Xela (de naam die de stad had voor de Spaanse overheersing) zal brengen om zo onze eindbestemming San Marcos te bereiken. Eigenlijk is het een privé-shuttlebus vol toeristen die direct op hun eindbestemming afgezet worden. Het zal ons naar de grens met Guatemala in Comatapa brengen en van daaruit vervolgen we in de Guatemalteekse shuttleversie onze reis naar Xela.

San Cristobal de las Casas. Klinkt behoorlijk Mexicaans, niet? Toch zou je er bij een wandeling door de straten van de stad aan gaan twijfelen. Waar zijn ze dan, die Mexicanen? Het centrum krijgt de ene injectie Amerikanen en Europeanen na de andere toegediend. Ze bezoeken niet alleen, o nee, ze blijven!

Onze buschauffeur heeft de verkeerde afslag genomen. Vandaag heeft hij het zwaar want hij moet een alternatieve route verzinnen. De weg van Oaxaca naar Juchitán is afgezet. Niemand heeft ons verteld waarom, maar we hebben wel een vermoeden. Het sterkste wapen van de sociale beweging in Oaxaca is protest in de vorm van wegblokkades. De plaatselijke kranten staan er dagelijks vol van. Het zou een rubriek op zichzelf kunnen zijn, naast het politieke nieuws.







