Op gang komen

Voor een welverdiende vakantie ben ik vorige week in het vliegtuig naar
Buenos Aires gestapt. En zoals ik al van velen hoorde is het een geweldig
leuke stad met een ´Europese sfeer´ waar ´je je onmiddellijk thuisvoelt´.
Buenos Aires is het kloppende economische hart van Argentinië, de stad van
de mogelijkheden. Het is er druk, de mensen zijn gehaast en het is er net
zoals in elke andere hoofdstad die zichzelf belangrijk mag noemen. Je kunt
kiezen uit tientallen bioscopen als je naar de laatste Tarantinofilm wilt,
je kunt ronddwalen in het nieuwste museum van moderne kunst, je snel
verplaatsen met de metro en winkelen alsof je leven ervan afhangt. De
mensen kleden zich in de laatste winterse dagen donker, kijken chagrijnig;
ze worden volledig opgeslokt door het snelle leven van alledag. Buenos
Aires zou net zo goed New York kunnen zijn.

Hoe moet ik hier nou mijn eerste blog over milleniumdoelen schrijven vraag
ik me af. Als ik de 8 gestelde doelen in ogenschouw neem, kom ik tot een
aantal snelle conclusies; Argentinië zit op de goede weg als het gaat om
gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Op een begraafplaats spreek ik met
een doodgraver die niet  opvallend veel kindertjes hoeft te begraven, dus de
kindersterfte is niet extreem hoog. Abortus werd al in 2005 gelegaliseerd.
Er wordt actief campagne gevoerd tegen dengue en het nu actuele H1N1
virus. Onlangs werd de marihuana gelegaliseerd en de economie is de
snelstgroeiende van Latijns Amerika. Als ik iets beter mijn best doe lees
ik dat er een zeer grootschalige campagne loopt om de armoede in
Argentinië aan te pakken, No Mas Pobreza (http://www.nomaspobreza.org.ar/),
die je in het centrum van Buenos Aires niet zo merkt, maar een behoorlijk groot
probleem vormt. Echter, er is op La ruta al eens aandacht besteed aan dit
onderwerp dus dat laat ik even links liggen
(http://laruta.nu/artikelen/strijd-tegen-armoede).

Waar het de Argentijnse politiek aan schort is de aanpak van de
milieuproblematiek. Het blijkt dat Greenpeace zeer actief aan het lobbyen
is om het energieverbruik, afvalproductie en daarmee de grotere
klimaatsproblemen aan te pakken. Hier heb ik dan toch een actueel
onderwerp gevonden. Ik besluit dat ik het artikel, dat ik de redactie van
la Ruta heb beloofd te schrijven, zal richten op de problematiek rond het
smelten van de gletsjers in de zuidelijke regios van Argentinië en de
gevolgen hiervan op de sociaal-economische situatie in de Cuyo regio.

Als ik in het hostel waar ik verblijf vraag of ik een telefoontje naar
Greenpeace mag plegen reageert de dame bij de receptie enthousiast dat zij
een vriendin heeft die bij de groene vredesbrigade werkt. Dat kan toch
geen toeval zijn! Ze heeft haar telefoon thuis laten liggen, (ook
toevallig) en raadpleegt facebook om het meisje te traceren. Vervolgens
belt ze haar vriendje die achter het nummer van de vrouw in kwestie
aangaat. Ik besluit ondertussen langs het kantoor te gaan om te zien of ik
daar met een persvoorlichter kan spreken. Uiteindelijk heb ik de directeur
van de campagne, Carlos Luis Villalonga mogen interviewen. Het werd een
telefoongesprek in een van de vele locutorios (bel-en internetwinkeltjes)
die Buenos Aires rijk is, met op de achtergrond het langsrazende verkeer
en een zeurende airconditioning.

Zo heb ik een mooi, klein netwerkje aangemaakt in Baires. Ik moet nog op
gang komen, maar de kop is eraf.