Alleen mannen mogen instrument leren spelen.

Ik wil graag vertellen over persoonlijke ervaringen uit mijn dagelijks leven in Honduras. Mijn werk hier als creatief therapeute is erg boeiend maar ook een hele uitdaging. De mensen met wie ik samenwerk zijn vooral jongeren. Vaak (emotioneel) verwaarloost, met zeer beperkte kans om ooit uit de spiraal van geweld, werkeloosheid en armoede te stappen. Arte Acción, de organisatie waarvoor ik werk, probeert de jongeren in hun creativiteit, zelfstandigheid en identiteit te steunen – op artistieke en sociale manier. De doelgroep wordt opgeleid tot jonge kunstenaars en kunstenaressen die hun kennis overdragen aan andere jongeren en kinderen. Er zijn altijd sociale boodschappen gekoppeld aan de kunst die zij uitoefenen. Zie www.arteaccion.org voor meer

informatie.

Als we het hebben over het bereiken van de millenniumdoelen, gaat het niet goed met Honduras. Volgens de laatste VN-berichten, leeft nog steeds 49,7 procent van de bevolking in extreme armoede.

Er is natuurlijk een verschil tussen platteland- en stadbevolking. Mijn ervaring reflecteert, in verband met mijn werk, vooral de situatie in de hoofdstad Tegucigalpa. Hier bestaan aan de ene kant misschien meer westerse invloeden in materieel en ook mentaal opzicht. Je

kunt van alles kopen of eens naar het theater gaan. Die kans krijg je op het platteland niet zo snel. Aan de andere kant is de kloof tussen arm en rijk hier soms in extreme mate te voelen, want de meerderheid van de hoofdstedelijke bevolking heeft misschien wel kijk op de moderne

ontwikkelingen, maar nog lang geen toegang. 

 

Zo zijn de traditionele aspecten van armoede, zoals honger en ziekte, soms verstopt achter de glanzende advertenties van winkelcentra en fastfoodketens... Maar als het gaat om sommige aspecten van samenleven zoals ongelijkheid tussen man en vrouw, zie je dit op alle niveaus, bij Hondurezen met of zonder geld. Het manifesteert zich al binnen de doelgroep van onze organisatie. Ook al lijden deze jongeren geen honger (meer), hun opvatting over gelijkwaardigheid tussen vrouw en man is soms zeer beperkt.

 

Arte Acción probeert met alle middelen meer meiden bij de projecten te betrekken en toch, tussen al de jongeren zijn er maar vier vrouwelijke vaste leden naast 23 mannen. Van die

vier vrouwen zijn er twee al moeder sinds hun achttiende en de tweede baby is er ook al, of minstens onderweg.  Deze jonge vrouwen hebben echter wel een cruciale rol binnen de organisatie. Zij horen bij de sterkste leiders. Verder is het technische, leidinggevende team van volwassenen ook een uitstekend voorbeeld. De co-directie is vooral door vrouwen bepaald!

 

Het blijft een uitdaging om meer jonge meiden bij de organisatie te halen. Hun familieleden staan vaak erg sceptisch tegenover Arte Acción en zijn niet overtuigd van de noodzaak of het recht voor de culturele en persoonlijke educatie van hun dochters, zussen of vriendinnen.

 

Maar niet alleen door families wordt vastgehouden aan oude structuren en ideeën zoals het van de vrouw die moet gehoorzamen. Binnen dezelfde groep jongeren zijn de ideeën soms net zo ouderwets. Ondanks dat ze allemaal een nieuw mobieltje hebben, modern gekleed zijn en naar hippe muziek luisteren, kortom dat ze van dezelfde dingen houden als Europese jongeren. De ideeën, van wat men als man of vrouw mag en zou moeten zijn hier toch duidelijk anders ingekleed.

 

In een workshop lieten ze ons jongerenteam analyseren, welke voor- of nadelen je hebt als man of vrouw binnen onze organisatie. Hier kwam bijvoorbeeld naar voren, dat volgens hen alleen mannen een instrument mogen leren en in een band kunnen optreden. Vrouwen zouden de band hooguit, als danseressen kunnen begeleiden. De vrouwen zelf vonden ook dat zij vooral moeten accepteren zwakker te zijn dan de mannen en dat ze zich moeten aanpassen, zonder zich druk te maken over hoe mannen tegen ze doen.

 

Ik vond het verbazingwekkend hoe de twee groepen tegen elkaar aankeken.  Op een gegeven moment brak er een heftige discussie uit, over wat nou beter was – man of vrouw zijn. Het was ronduit een soort oorlog met woorden en als de instructeurs er geen eind hadden gemaakt, waren er nogal heftige beledigingen uit voort gekomen.

 

Ondanks dat wij als organisatie proberen dezelfde participatie van beide geslachten te stimuleren; ondanks dat we het zo vaak al over de gelijkwaardigheid van man en vrouw hebben gehad; ondanks dat er zo veel mooie dingen zijn opstaan, door de inbreng van beiden... de oudere generaties hebben hun visie en daarmee hun sporen achter gelaten.

 

Er moet dus nog veel bewustzijn over gelijkwaardigheid gecreëerd worden!