De informele sector

Nicaragua is een van de armste landen van Latijns Amerika; een groot deel van de bevolking leeft onder de armoedegrens van $1 per dag en er heerst een grote werkloosheid. Om toch een inkomen te verkrijgen, is er een bloeiende informele sector ontstaan. Mensen zoeken in deze sector naar het ´gat in de markt´ om dagelijks hopelijk genoeg te verdienen om te eten en als gevolg daarvan is alles op korte afstand te koop. En met alles bedoel ik ook alles: op en nabij het centrale plein van Juigalpa (de stad waar ik verblijf) kun je o.a. slippers, kleding, snoep, fruit, groenten, sigaretten, dvd´s, cd´s, tassen etc. kopen. En in het huis van mijn vriend komen er ook dagelijks verkopers voorbij van melk, elektrische apparaten, suikerspinnen en ijsjes. Een paar huizen verderop kun je zelfgemaakte tortillas kopen en op loopafstand zijn diverse pulperias te vinden - vergelijkbaar met een kleine supermarkt.
Al deze voorzieningen doen mij denken aan het Nederland van een paar decennia terug toen de melkboer dagelijks melk langsbracht en het oud ijzer en oude lappen bij de deur werden opgehaald. Voor mij, als rijke buitenlander, is het een luxe dat zoveel dingen zo makkelijk verkrijgbaar zijn. Hierdoor vergeet je bijna de trieste realiteit - het waarom achter deze sector.
De mensen in de informele sector leven van dag tot dag. ´Als ik vandaag maar genoeg verkoop om vandaag te eten, dan ben ik vandaag gelukkig´. Een extreem voorbeeld van deze mentaliteit is zichtbaar in een verhaal over een vrouw dat me vorig jaar is verteld. Deze vrouw verdient haar geld met de verkoop van tortillas. Hiervoor staat ze voor dag en dauw op om het deeg te kneden en de tortillas te bakken zodat men versgebakte tortillas kan eten voor het ontbijt. Ik geloof dat ze hiermee ongeveer een dollar per dag verdiende. Elke dag at deze vrouw hetzelfde: een bord gallo pinto (rijst met bonen) met een paar glazen Coca Cola. De cola kostte haar dagelijks een derde van wat ze verdiende, zo´n 30 dollarcent. Tijdens de introductielessen van het CEDLA hebben we uitgebreid over dit voorbeeld gesproken want hoe kan het dat ze zoveel uitgeeft aan cola? Waarom spaart ze niet meer zodat ze 1 keer per week iets luxers kan eten? Eén van de mogelijke conclusies is dat deze vrouw van dag tot dag leeft en dat Coca Cola een luxe is dat zij zich dagelijks kan permiteren. Wie het weet mag het zeggen. Het geeft wel goed aan hoe goed de marketing is van ´s werelds meest gedronken frisdrank.