Twee verhalen

Ze zit onderuitgezakt in haar stoel in de schaduw van een boom en zegt niet zoveel. Ze is nog jong, maar lijkt ouder door de omvang van haar lichaam. Desondanks is overduidelijk zichtbaar dat ze zwanger is. Er is een team gezondheidswerkers op bezoek in het dorp, dat iedereen onderzoekt en van advies voorziet. Waarschijnlijk is het de eerste dokter die ze ziet tijdens haar inmiddels vergevorderde zwangerschap. Ze geeft antwoord op de vragen maar echt van harte gaat het niet.

Als een kleuter die net oud genoeg is om te beseffen dat dwarsliggen uiteindelijk geen zin heeft veinst ze een afstandelijk soort bereidwilligheid. Misschien is het ook een combinatie van verlegenheid en schaamte tegenover de onbekende dokter. Die vragen stelt waarop ze het antwoord schuldig moet blijven. Hoe lang ze al zwanger is bijvoorbeeld. Of wanneer haar laatste menstruatie was. Ze heeft geen idee, lijkt niet te beseffen dat je dat soort dingen zou kunnen onthouden. De arts voelt haar buik en luister even naar het hartje van haar kind. Ze laat het toe en kijkt ernaar, maar het is alsof ze naar iemand anders kijkt, het is niet haar lichaam dat zwanger is en onderzocht wordt. Over de vader wordt met geen woord gerept, dat is de grote afwezige. Haar zus is er wel, die zit naast haar en houdt haar hand vast. Helpt een beetje met het beantwoorden van de vragen. Ze heeft haar vorige kindje verloren. Wanneer de miskraam precies was en hoeveel maanden ze toen zwanger was? Ze weet het niet. “We huilen veel”, zegt zuslief. Dan doen ze er verder het zwijgen toe.