Ingezonden door Jantine op vr, 2012-02-17 23:11
Money makes the world go round – een waarheid als een koe, of je er nu blij mee bent of niet, en in recente tijden van crisis iets waarmee we ons meer dan ooit dagelijks geconfronteerd zien. Eveneens iets dat de emoties tot extreme hoogte kan doen oplopen. In december 2011 was het precies 10 jaar geleden dat de Argentijnse overheid aankondigde dat zij haar buitenlandse schuld van USD 95 miljard niet kon terugbetalen. Een enorme crisis en volksopstand brak uit. Ik zag filmpjes op YouTube uit 2001…. (trefwoorden: 19/20 diciembre 2001, Argentina, Argentinazo). Anno nu is het nauwelijks voor te stellen wat voor strijdtoneel Buenos Aires destijds geweest is, maar de beelden van de opstand die met veel geweld door de politie onderdrukt werd, snijden me door de ziel.
Een terugblik op tien jaar Argentijnse economie levert helaas geen optimistisch plaatje op, ondanks de groei die het land heeft doorgemaakt de afgelopen jaren. Het saneren van de schuld en de overheidsuitgaven is nog altijd een zware opgave. In 2010 kwam het zelfs zo ver dat president Kirchner de directeur van de centrale bank op niet geheel politiek-correcte wijze ontsloeg, omdat hij het niet eens was met het gebruiken van de nationale reserves (het zogenaamde bicentenario fonds) voor het aflossen van de staatsschuld. Een prachtige politieke klucht om te volgen in het nieuws, maar in de kern van de zaak is de schuld een loden last die het land beperkt en verlamt.
Mijn voormalig huisgenote (Argentijnse politicologe) was een jaar of 25 bij het uitbreken van de crisis en heeft deze zeer bewust meegemaakt. Zij is fel aanhanger van het idee dat het allemaal de schuld van het Europese kolonialisme en daarmee van ons, Europeanen is. Enige kortzichtigheid is haar dus niet vreemd... Ik herinner me nog goed hoe ze zich opwond over het bezoek van een dierbare Franse vriendin en haar gezin. De Franse familie weigerde het huis te huren van een andere, Argentijnse, vriendin. Simpelweg omdat het ze te duur werd. “Belachelijk!!” bitste mijn huisgenote, die in de portemonnee van haar Franse vriendin meende te kunnen kijken, er automatisch van uitgaande dat deze goed gevuld zou zijn. In haar optiek heeft elke Europese reiziger de morele verplichting met zijn moeizaam verdiende eurootjes te strooien, zo niet te smijten in het voorheen (slechts een slordige 5 tot 2 eeuwen geleden) uitgebuite en kaalgeplukte Zuid-Amerikaanse continent. Als het aan haar ligt wordt ter indoctrinatie van de Argentijnse jeugd de volgende tekst voorin alle Argentijnse schoolboeken afgedrukt:
DE WERKELIJKE BUITENLANDSE SCHULD
“Hier dus ben ik, Guaicaipuro Cuatémoc, gekomen om degenen die deze bijeenkomst vieren te begroeten.
Hier dus ben ik, afstammeling van degenen die in Amerika wonen sinds veertigduizend jaren, gekomen om degenen te ontmoeten die ons slechts vijfhonderd jaar geleden hebben gevonden.
Hier dus zijn we allen samen. We weten wat we zijn, en dat is veel. Nooit zullen we iets anders hebben.
Mijn Europese broeder douanier vraagt me een visum op papier, om hen te ontdekken die mij ontdekt hebben.
Mijn Europese broeder woekeraar vraagt me om een schuld te betalen die Judas heeft aangegaan en wie ik nooit toestemming gaf om mij te verkopen.
Mijn Europese broeder, advocaat van niks, legt me uit dat elke schuld wordt betaald met rente, zelfs als je daarvoor mensen of hele landen moet verkopen zonder hun toestemming.
Ik zal ú gaan ontdekken. Ik kan ook betalingen eisen en ik kan ook rente vragen.
In het Indiase Archief staat het, papier op papier, reçu op reçu, handtekening op handtekening, dat enkel en alleen al tussen 1503 en 1660, 185 duizend kilo’s goud en 16 miljoen kilo’s zilver in San Lucas de Barrameda aankwamen, afkomstig uit Amerika.
Plundering? Dat zou ik niet kunnen geloven! Want dat zou betekenen dat de christelijke broeders hebben gefaald in het naleven van hun Zevende Gebod.
Roofmoord? Tanatzin beware me dat ik me zou durven inbeelden dat de Europeanen, zoals Kaïn, zouden doden en het bloed van hun broeders zouden ontkennen!
Volkerenmoord? Dat zou betekenen dat je de lasteraars gelijk zou geven, zoals Bartolomé de las Casas, die het ontdekken van Amerika kwalificeert als de vernietiging van de Indiase bevolking, of beledigers, zoals Arturo Uslar Pietri, die beweert dat de start van het kapitalisme en van de actuele beschaving van Europa te danken zijn aan de overstroming met edelmetalen!
Nee, die 185 duizend kilo’s goud en de 16 miljoen kilo’s zilver moeten gezien worden als de eerste van vele vriendelijke leningen van Amerika, bestemd voor de ontwikkeling van Europa. Het tegenovergestelde zou het bestaan van oorlogsmisdaden veronderstellen, wat het recht zou geven niet alleen onmiddellijke teruggave te eisen, maar ook schadevergoeding voor geleden leed.
Ik, Guaicaipuro Cuatémoc, verkies te denken aan de minst beledigende van alle veronderstellingen. Die enorme uitvoer van kapitalen was niets anders dan het begin van het plan “MARSHALLTESUMA”, om de heropbouw te garanderen van het barbaarse Europa, totaal vernietigd door zijn betreurenswaardige oorlogen tegen de moslims, die de algebra, de polygamie, het dagelijkse baden en andere superieure verworvenheden van de beschaving creëerden.
Daarom, nu we het Vijfde Eeuwfeest vieren van die Lening, kunnen we ons afvragen: Hebben de Europese broeders wel een verstandig gebruik gemaakt, verantwoordelijk of ten minste productief, van die fondsen die zo genereus vooruitbetaald werden door het Internationaal Indo Amerikaans Fonds? We betreuren het nee te moeten zeggen.
Op strategisch niveau, hebben ze het verkwist in de slag om Lepanto, in onoverwinnelijke oorlogsvloten, in een derde Reich en andere vormen van wederzijdse uitroeiing, zonder andere bestemming dan bezet te worden door de gringo troepen van de NATO, zoals in Panama, maar dan zonder kanaal.
Op financieel vlak zijn ze niet in staat geweest, na een betalingsuitstel van 500 jaar, het kapitaal en de rente af te betalen, noch zich onafhankelijk te maken van de netto-geldstromen, grondstoffen en goedkope energie die de gehele Derde Wereld naar hen uitvoert.
Dit betreurenswaardige kader bevestigt de bewering van Milton Friedman, volgens wie een gesubsidieerde economie nooit kan functioneren en verplicht ons, voor uw eigen bestwil, het kapitaal en de interest die we zo genereus al die eeuwen niet hebben geïnd, nu op te eisen.
Dit zeggende verduidelijken we meteen dat we nooit zo laag zullen vallen door aan onze Europese broeders de gemene en bloeddorstige koers van 20 tot 30 procent aan interest te rekenen, die onze Europese broeders wel aan de volkeren van de Derde Wereld opleggen.
We zullen ons beperken tot het opeisen van de vooruitbetaalde edelmetalen plus een redelijke vaste rente van 10 percent, aangegroeid gedurende slechts 300 jaar, met 200 jaar vrijstelling.
Op die basis, en gebruik makend van de Europese formule van samengestelde interest, informeren we onze ontdekkers dat ze ons, als eerste afbetaling van hun schulden, een berg van 185 duizend kilo goud en 16 miljoen kilo zilver, beide cijfers verhoogd tot de 300ste macht, schuldig zijn. Met andere woorden, het nummer dat de totale som weergeeft zou meer dan 300 cijfers moeten hebben en overtreft ruim het totale gewicht van onze planeet Aarde.
Erg zwaar zijn die stapels goud en zilver. Hoeveel zouden ze wegen als je het uitrekent in bloed? Opperen dat Europa, na een half millennium, niet voldoende rijkdommen heeft kunnen voortbrengen om die redelijke rente te kunnen afbetalen, zou gelijk staan aan het erkennen van de totale financiële mislukking en/of de krankzinnige onzinnigheid van de uitgangspunten van het kapitalisme.
Dit soort metafysische vragen, geven ons, Amerikaanse indianen, zeker geen kopzorgen.
Maar we eisen wel de ondertekening van een Intentiebrief, die de in gebreke gebleven volkeren van het Oude Continent opvoedt en verplicht hun afspraken na te komen door middel van een snelle privatisering of herstructurering van Europa, zodat zij haar in haar geheel aan ons over kunnen dragen, als eerste aanbetaling van hun historische schuld...”
Met zijn lezing op de bijeenkomst van staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie, zette Cacique Guaicaipuro Cuauhtémoc in feite een theorie van het internationale recht uiteen, ter bepaling van de werkelijke buitenlandse schuld. Het enige dat nu nog rest is een Latijns-Amerikaanse regering die voldoende moed heeft een vordering in te dienen bij het daartoe bevoegde Internationaal Gerechtshof.
Deze toespraak heeft nooit echt plaats gevonden, maar komt voort uit de verbeelding van de Venezolaanse schrijver Luis Britto García. Hij schreef de tekst op 6 oktober 2003. Sindsdien blijft deze op internet altijd weer ergens de kop opsteken, hetgeen aanleiding geeft te denken dat de schrijver heel secuur uiting wist te geven aan de gangbare en toch ook enigszins gemakzuchtige sentimenten ten aanzien van de verantwoordelijkheden van Europa. De schuld afschuiven, noemen we dat. Opperhoofd García heeft gesproken.
Ingezonden door Jantine op vr, 2012-02-17 23:11
Aanverwante items: Argentina | Argentinie | Buenos Aires | buitenlandse schuld | crisis | economie | economische situatie | euro's | Europa | geweld | schuld | volksopstand
Aanverwante items: Argentina | Argentinie | Buenos Aires | buitenlandse schuld | crisis | economie | economische situatie | euro's | Europa | geweld | schuld | volksopstand
Printervriendelijke versie
Tegenlicht
Vanavond in Tegenlicht: http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2011-2012/Argentinie.html
Tegenlicht maakte tien jaar geleden twee afleveringen op het dieptepunt van de economische crisis in Argentinië. Argentijnen lieten zien hoe zij de crisis doorstonden en welke creatieve trucs werden ingezet om te overleven. Argentinië is sindsdien economisch met indrukwekkende cijfers hersteld, maar lijkt opnieuw boven aan de glijbaan te staan.
Tegenlicht gaat terug naar de mensen van toen om een hedendaags handboek te maken: Hoe overleef ik een economische crisis en wat kunnen wij ervan leren.
Nieuwe reactie inzenden