Mujeres tienen derechos

Onlangs heb ik kennis gemaakt met twee groepen die zich, beiden op hun eigen manier, bezig houden met de rechten van vrouwen in Argentinië.

 

Fondo de Mujeres del Sur (www.mujeresdelsur.org) (FMS) is een groep van vijf vrouwen die zich actief richt op het ondersteunen van vrouwengroepen in Argentinië, Uruguay en Paraguay.

De directeur van FMS, Silvia Borsellino, vertelt dat, zoals in veel landen in Latijns Amerika, vrouwen in deze landen vaak slachtoffer zijn van met armoede, ongewenste zwangerschappen (vaak eindigend in illegale abortussen) en lichamelijk en seksueel geweld (regelmatig met dodelijke afloop). Deze problemen zijn niet terug te vinden in de offiële statistieken, die op alle fronten onderregistreren. Het zijn vooral de verschillende vrouwenorganisaties aan de basis die zich met deze problemen bezig houden, maar die daarvoor vaak niet de noodzakelijke kennis en middelen hebben. 

 

Voor deze ondersteuning kunnen ze een beroep doen op FMS. De soort ondersteuning hangt af van wat de groep zelf al kan of heeft. Op dit moment zijn er 64 verschillende groepen vrouwen die allemaal op een of ander manier werken aan het verbeteren van de rechten van vrouwen. En het aantal organisaties groeit nog steeds.

Er zijn groepen die zich vooral richten op het krijgen van meer politieke of economische invloed in de eigen gemeenschap, of het vechten voor meer zichtbaarheid voor lesbische vrouwen. Maar er is ook een groep die bezig is met het opzetten van een landelijke hulplijn met informatie over veilige abortusmedicatie. Daarnaast is het belangrijk dat de groepen via FMS lid worden van een veel groter netwerk en ontstaat er verbinding tussen groepen die zich met hetzelfde bezig houden.

Silvia vertelt dat fonds dit werk kan doen dankzij steun van een aantal internationale NGO’s.

 

Deze groep bestaat uit een zeven vrouwen. De meeste hebben een creatief beroep.. Ze organiseren, met behulp van visuele middelen, culturele performances in de openbare ruimte om mensen na te laten denken en te laten discusieren over de rechten van vrouwen. Deze activiteiten doen ze als vrijwilligers. Ze hebben alleen enkele kleine subsidies voor materialen of specifieke projecten.

 

De naam ‘Hilando las Sierras’ betekent letterlijk: ‘bezig de heuvels te spinnen’. De organisatie bevindt zich in de sierras netbuiten Córdoba ,maar de naam drukt vooral de hoop uit een netwerk te kunnen ‘weven’ met andere vrouwen(rganisaties). Daarnaast willen ze ook letterlijk het spinnen en weven -oude ambachten van vrouwen - levend houden.

Ze ontvangen mij op een avond met mate (de traditionele Argentijnse drank) en koekjes om me te vertellen over hun acties in de afgelopen jaren en laten mij veel beeldmateriaal zien. Hun acties maken altijd gebruik van veel visuele middelen en richten zich op thema’s die te maken hebben met het recht op zelfbeschikking van vrouwen.

Ze willen dat omstanders door hun manifestaties na gaan denken over een thema.

Ze voeren ook actie in aanvulling op andere organisaties, die meestal met meer verbale middelen werken; zo beplakten ze, tijdens een nationaal congres over abortus, de stoep rond het congresgebouw met een groene loper met anti-abortusteksten.

 

In het centrum van Córdoba voerden ze actie tegen de last die vrouwen hier in bussen vaak hebben van mannen die ‘tegen hen aan staan te rijden’ of hen anderszins seksueel betasten. Naast spandoeken waren er stickers met de tekst “ik heb je ondersteuning niet nodig”. De stickers werden ook in de langskomende bussen geplakt. Bussen zijn voor veel vrouwen in Córdoba en omgeving het enige vervoersmiddel en zitten bijna altijd overvol.

 

Een andere manifestatie speelde zich af bij de gevangenis waar in de tijd van het militaire regime vrouwen gevangen zaten. In 1975 ontsnapten 26 vrouwen uit deze gevangenis. Omdat zij doorgingen met hun verzetsactviteiten zijn een aantal van hen later weer opgepakt en 9 daarvan zijn ‘verdwenen’.

De verbouwing van deze plek tot een cultureel centrum was voor de groep aanleiding hier aandacht voor te vragen en een verband te leggen met de situatie van ‘gevangenschap’ die ook voor hedendaagse Argentijnse vrouwen in veel situaties nog bestaat. Ze plakten foto’s van de verdwenen vrouwen op de pilaren van het centrum, die er nog steeds zitten als blijvende herinnering.

 

In het komende jaar willen ze zich met behulp van theatervoorstellingen gaan richten op de seksuele educatie op scholen; iets dat volgens de wet een verplicht onderdeel van het curriculum zou moeten zijn, maar het feitelijk nog nergens is.