Messi, speculeren op een vlo

Zaterdag debuteert de Albiceleste op het WK tegen Nigeria. Alle hoop rust op de schouders van Lionel Messi, bijgenaamd Pulga (de vlo). De Argentijnen verwachten van hem dat hij tijdens het tournooi zijn prestaties gekend van op Camp Nou in Barcelona herhaalt. Terwijl Messi brilliant is in de spits bij de Catalanen, laat hij maar weinig defensies uit elkaar spatten als hij voor het Argentijnse nationale team op de mat staat. Prestigieuze sportjournalisten stellen zelfs dat hij zich niet voldoende Argentijn voelt.   

Het klopt dat Pulga, afkomstig uit Rosario, snel de Atlantische oceaan naar Europa overgestoken is in gezelschap van zijn vader. Die wilde een opleidingscentrum en medische begeleiding voor hem vinden. In het land van de gauchos wilde niemand een vlo. Léo kon op zijn tiende al dribbelen - en helemaal niet slecht - maar hij was maar 1 meter 11 groot. Hij leed aan een hormonale ziekte die hem er volgens de dokters van zou weerhouden ooit groter te worden dan 1 meter 50 en hem op die manier zou uitsluiten van de professionele voetbalvelden. De behandeling blijkt onbetaalbaar voor zijn vader die staalwerker is, maar wordt opgehoest door zijn vroege werkgever, FC Barca. Dokter Carlos Rexach, sportief directeur van de Blaugrana krabbelt het voorschrift op een serviette. Twee spuiten per dag, vol van hormonen en een contract van onbepaalde duur als inzet voor de 13-jarige.

Eigenaardig genoeg voelt Messi zich er niet slecht bij dat zijn pensioen telkens weer wordt uitgesteld. Enkele jaren later, dan met een grootte van 1 meter 69, knalt hij de bal in de netten in de finale van de Champion’s League. Vandaag is Messi één van de best betaalde spelers ter wereld.       

Velen hebben dit verhaal verteld, daarbij maken ze telkens gebruik van de adjectieven eigen aan de sportjournalistiek; het draait om ‘buitengewone motivatie’ of ‘een gigantische wil’. Maar weinigen hebben er vragen bij gesteld dat Messi als kind deel was van een contract getekend tussen zijn vader en FC Barcelona.

Drie jaar geleden heeft Manchester een kind van negen jaar ‘aangenomen’. De grootvader had het jochie gefilmd terwijl hij op een zaterdagnamiddag achter een bal aanrende in de tuin. Daarna had hij de video op Youtube geplaatst. Er zouden er nog veel volgen, Youtubefenomenen die als de nieuwe Robben of Rooney naar voren worden geschoven. Een soort van interfamiliale promospeculatie. Vingers kruisen dat het kind niet plotseling gek op de boeken of weigert de grasmat op te gaan. Tot dan lijkt het er nog altijd op dat het zijn dromen heeft waargemaakt en de zakken van mama en papa heeft gevuld. 

Adrien Trocmé